Getekend 

De tijding die het doorgaf leek beperkt tot zichzelf 

en al sijpelde het grasperk dronken van hemelse buien

was dat niet de manier waarop je het zag, zichzelf 

te buiten gaand terwijl het binnenkwam in een innerlijk 

dat losbrak van de beschrijving, en je in zekere zin 

waarnam toen het zich omsloot, ofschoon zinvoller 

zou zijn om het gewoon te zeggen: hoe je dodelijk liefde 

bedreef met het zich volledig gevende, dat niettemin 

afwezig bleef, en je daarom beschreef door middel van 

je blik die tekortschoot, alsof je doelwit, nogmaals, 

niet zo’n koel vloeiend, bijna geronnen, nu van de dagtaak 

topzwaar licht, noch dit rijpste zomerveld, langs de dijen 

van de duinen betrof maar toch, al met al, een teken erin, 

nog onbenoembaar, dat zelf ook wachtte op nader bericht 

Jacob Groot