Ha, ik ben Anook Cléonne.


​

Kunstenaar, geliefde, moeder.


Hopeloos optimistische tuinier. Wandelaar zonder kaart.

Ik ben het gelukkigst in mijn atelier.
 Maar boekhandels weet ik nooit te weerstaan, net zoals lange wandelingen, het liefst in de bergen. 

Ik bereid me voor op een kleiner leven, ergens op het Franse platteland.

Deze zomer wagen we de oversteek na een lange voorbereiding. Dat voelt een beetje als een lange adem die wordt ingehouden en nu losgelaten.

Fernando Pessoa is mijn innerlijke souffleur.
 Net als Emily Dickinson, Rainer Maria Rilke en Toon Tellegen.
Hun denken en schrijven vormt mij op manieren die ik nauwelijks opmerk, maar diep koester.

In een ander leven zou ik lange wandelingen maken met Lou Salomé.
 Misschien zouden Zurbarán en George Sand met ons meelopen.
 En ach - ik had graag een blik geworpen in Morandi’s atelier. Stilte. Stofdeeltjes in het zonlicht. Die rust daar.

Ik houd van shortbread cookies bij mijn Earl Grey thee. Wél met melk, natuurlijk!

Mijn werk is pas af wanneer het door jouw ogen is gegaan.
 Ik vind het fijn samen met mensen te kijken op mijn atelier, of het gesprek te voeren via mijn blog.

​

Sociale media? Dat blijft een bitter sweet affair. Maar ik ben er nog steeds niet uit of ik als kunstenaar zonder kan. Zeker niet eentje die straks ver van alle shizzle op het Franse platteland woont …