Hof van Eden

Toen wij die tuin waren, dat

spelen in het hoge gras, de wind

door de bomen, toen wij nog

niet werden geplukt.

Toen alles nog moest, nog op

de lippen lag, in overpeinzing

een gedachte omvatte.

Toen je nog niet wist wie je

worden zou. Er was zoveel ik

voorradig, elke keuze leek

de beste, maar niemand

wist welke.

Dat je moest schuilen in de regen en April deed wat het wilde.

Allemaal voor jou, dat besefte

je pas later toen het begon

en voorbij ging.

Toen het uitzicht nog geen

bedoeling, niet naar namen

zocht, weerstand bood

aan ruimte en tijd.

Toen je er verbleef en je

verbaast over wat allemaal

nog kon, maar nooit zou-

Elbert Gonggrijp