Hiermee had ik moeten beginnen: de hemel. 

Een raam zonder vensterbank, kozijn of ruiten. 

Een opening en niets daarbuiten, 

maar wijd open. 

Ik hoef niet te wachten op een heldere nacht, 

noch mijn hoofd in mijn nek te leggen 

om de hemel te aanschouwen. 

Hij is achter de rug, bij de hand en op de oogleden. 

De hemel omwindt me strak 

en tilt me van onderen op. 

Wisława Szymborska