vervolg op Ik vertrek

Of we ons opgaven voor Ik Vertrek ? Als we voor elke keer dat we die vraag kregen een euro hadden ontvangen, lagen de zonnepanelen inmiddels waarschijnlijk al op ons atelier.

Na mijn vorige beeldbrief kregen we veel reacties. Enthousiast, nieuwsgierig, soms bezorgd. “Maar… waar gaan jullie van leven?” Een terechte vraag. En eerlijk: daar werken we hard aan, de praktische invulling daarvan is een constant proces van uitzoeken wat kan, moet en wat past. Een crashtest 'learning while doing' vanuit een berg ervaring en vertrouwen, zeg maar.

Misschien is dat precies wat Ernst-Jan Pfauth bedoelt met gecultiveerde naïviteit: niet blind ergens inspringen, maar wel durven bewegen voordat alles dichtgetimmerd zeker is.

Lief en ik weten grotendeels waar we aan beginnen. We lieten een onafhankelijk bouwkundig rapport maken, om te voorkomen dat er bouwkundige lijken komen spoken. We wéten dat er een stevige renovatie wacht, en inderdaad, het budget is niet oneindig.

Meteen na de vorige beeldbrief reden we naar Billy-sur-Oisy om het nieuwe atelier klaar te maken. Daar begint tenslotte alle magie. En die magie werkt al aanstekelijk voor meer mensen, zo blijkt. Zo legden we, dankzij en met hulp van vrienden, met heel veel pret en spierpijn, een waanzinnige nieuwe vloer. En een andere lieve vriend verzekerde ons van goede warmte deze winter door bij te dragen aan een nieuwe kachel.

Elke avond lagen we om negen uur moe, maar uiterst voldaan in ons nieuwe bed.

Doen wat klopt, hoe lastig en deels onzeker ook, geeft ook veel energie. Want wat er dan óók is, is ruimte. Letterlijk. Mentale ruimte ook. Meer rust. Meer focus op het werk dat we echt willen maken. De grote oversteek is dus begonnen

Het voelt vreemd vertrouwd. Alsof ik jaren geleden dit moment al tekende.

En eigenlijk deed ik dat ook al: Proposal for Positioning

Deze grote pastel tekening maakte ik tijdens mijn Blauwe Uur-periode. Een grote serie tekeningen waarin ik persoonlijke kantelmomenten van mensen be-tekende. Momenten waarin het roer omging. Over bewegen terwijl je de horizon nog niet kunt zien. Over doorgaan terwijl oude zekerheden verdwijnen en nieuwe vormen nog vaag zijn. Over systemen of structuren die niet meer dienen, en het creëren van nieuwe en eigen routes.

Ik nam dit werk vaak mee naar workshops en organisaties: mensen kozen in het getekende landschap letterlijk hun plek. Plakten er Post-its op. Zo fungeerde het landschap als opstelling. Met gesprekken over hoe je plaats te vinden of in te nemen. En wat dat vroeg. Op de brug. In de luwte. Op de helling. Richting licht, of liever nog even aan de zijlijn. Het leverde altijd gesprekken op over beweging, moed en verandering. Kunst maakt zichtbaar én daardoor werden inzichten leuker bespreekbaar ook.

Proposal for Positioning, pastel op papier, 160 x 100 cm. Volledig en zuurvrij ingelijst met ontspiegeld museumglas. € 5.200 nu € 4.000 incl btw. Het is het één-na-laatste uit de Serie van het Blauw Uur.

Het werk moedigt ook mij weer aan. Het herinnert me aan het vertrouwen dat ik voel, en wekt op dat we een nieuwe horizon durven te onderzoeken. 

Kunst praat soms terug.

Nu is het echter wél écht tijd dat het nu een nieuw thuis vindt, bij iemand thuis of in een organisatie, in plaats van dat het meegaat in de verhuiswagen naar Frankrijk.

Wellicht dat jij je herkent in deze beweging, of dat je team de aanmoediging in gesprek te blijven over plaats en bestemming wel kan gebruiken. Mail me dan (info@anookcleonne.com) en kom het bekijken. Of ik breng het langs eerdaags.

Volgend weekend hangt het, samen met veel ander werk, tijdens mijn atelier sale met fijne korting aan de muur.

Dus: kom kijken! Neem vooral vrienden mee. Mensen die mijn werk nog niet kennen, mensen die van kunst houden, of gewoon nieuwsgierig zijn naar wat er ontstaat vlak vóór een groot vertrek.

Mail me gerust voor meer informatie of een overzicht van het beschikbare werk.

En werp alvast een blik hier: naar de art sale